wtorek, 26 września 2017

5 inspiracji z paryskiej emigracji #5

Końcówka września to ewidentnie koniec wakacyjnego sezonu, choć znam takich, którzy wyruszają do ciepłych krajów właśnie teraz. A ja lubię jesień. Nie tylko tę w Paryżu. Uwielbiam zapach rześkiego, ale jeszcze nie przejmująco zimnego poranka. Zmieniające swój kolor drzewa za oknem i brodzenie w liściach w słoneczne popołudnia. Wiewiórki wyszły z ukrycia i swawolnie skaczą po świerkach naszej posesji. Wieczory przy świecach też bardzo lubię, swetry i ciepłe skarpety trochę mniej, ale gorące kakao w połączeniu z książką to już poezja. Były cudne wakacje, czas na jesień. Taka kolej rzeczy. Czas najwyższy na kolejne inspiracje. 

Źródło Facebook/ARTJANI/Sławomir Janicki

piątek, 22 września 2017

Jesienią w Paryżu...

Wiecie, potrafię narzekać na Paryż. Potrafię go nie lubić i z niechęcią wsiadać w pociąg w kierunku dworca Saint-Lazare. Ale też niezmiennie potrafię się Paryżem zachwycić. Ten czas ponownych "ochów i achów" przychodzi systematycznie, co roku, wraz z jesienią. Bo ja uwielbiam Paryż właśnie wtedy. Gdy letni miejski ukrop i zaduch odchodzi w zapomnienie. Poranki są takie rześkie, pomieszane z zapachem kawy. W parkach już nie trzeba szukać cienia i ochłody, za to można brodzić w szeleszczących dywanach liści, czytać książkę na zielonej ławce i patrzeć jak promienie wrześniowego słońca igrają z kolorami jesieni. Lubię, gdy Francuzi wracają po urlopach do pracy i opowiadają w metrze, biurze i w kawiarni o swoich wakacyjnych wojażach, a dzieci ciągną za sobą nowe tornistry na kółkach. Miasto powraca na swój własny tor, na paryskie ulice powracają szaliki i eleganckie szpilki. Lubię to bardzo. No i te kasztany.

wtorek, 19 września 2017

Salon du mariage, czyli targi ślubne w Paryżu

Podczas gdy paryżanie i turyści tłumnie korzystali z atrakcji i możliwości Europejskich Dni Dziedzictwa Narodowego, zwiedzając w ostatni weekend za darmo co ciekawsze miejsca w Paryżu, my przemierzaliśmy korytarze pełne sukien i smokingów ślubnych, kwiatów, świec, fotobudek, dj-ów i barmanów serwujących swoje obłędnie kolorowe drinki i koktajle na targach ślubnych na Porte de Versailles. Wróciliśmy do domu z dwiema ciężkimi torbami, pełnymi katalogów, prospektów i wizytówek oraz z przekonaniem, że w dzisiejszych czasach wszyscy wszystko są w stanie za Ciebie załatwić. Za Ciebie i Twoje pieniądze rzecz jasna. Przy ostatnich stoiskach kręciło mi się już w głowie, a ostatecznie przygotowania ślubne rozpoczęliśmy od... planowania podróży poślubnej :D Tak, oferty są obłędne. Rajskie plaże za oknem sypialni, hotele z łóżkami zasłanymi płatkami róż, szampan i owoce morza na powitanie, a do tego seanse SPA i wyrafinowanego masażu dla dwojga! Czego więcej potrzeba na miesiąc miodowy? Może jedynie pieniędzy. Zapraszam Was na fotoreportaż z targów ślubnych, które odbywały 16-17 września w hali targowej Parc des Expositions na Porte de Versailles w Paryżu


poniedziałek, 21 sierpnia 2017

"Moje wielkie ruskie wesele" - recenzja książki i KONKURS

Była 4 rano. W ciszy jeszcze ciemnej nocy zgrzytnęły drzwiczki skrzynki pocztowej. Jest! Książka  "Moje wielkie ruskie wesele" Ani Mandes-Tarasov czekała na mnie niczym pocieszenie po zakończonych właśnie wakacjach. Chwilę wcześniej wróciliśmy z naszej wymarzonej podróży na południe Francji.

To miała być lekka, przyjemna lektura, w sam raz na wakacje. Tak zapowiadały wcześniejsze recenzje. Książka jednak dotarła mnie w dniu, w którym właśnie wróciłam z urlopu. Anka przepraszała za opóźnienie, a ja dziś wiem, że jej debiutancka powieść dotarła do mnie w najlepszym  momencie. Ale zacznijmy od początku.


piątek, 21 lipca 2017

Nie zazdrośćcie mi!

Był kwiecień. Cannes. Nad moją głową szumiały palmy, słońce grzało w plecy, a na horyzoncie migotało lazurowe morze. Szłam deptakiem jednego z najbardziej pożądanych i prestiżowych miast na świecie i łzy płynęły mi po policzkach. Pchałam wózek, dziecko krzyczało wniebogłosy, a przechodnie podchodzili, by zapytać, czy wszystko w porządku. A ja szłam, zastanawiając się: Co ja tu do cholery robię? Byłam nianią 24h, zarabiałam niezłe pieniądze, ale byłam wykończona fizycznie i nieszczęśliwa. Dysonans pomiędzy pięknem miejsca, w którym się znajdowałam, a tym, jak źle mi było w środku, był tak ogromny, że aż nie do zniesienia. To był dla mnie bardzo trudny okres życia pod wieloma względami. Nie wiem jak, ale jakimś cudem go przetrwałam. Przetrwałam i jednak zostałam we Francji. 

Po ponad dwóch latach wracam do Cannes. 



piątek, 30 czerwca 2017

5 inspiracji z paryskiej emigracji #4

Czekałam na ten moment. I nie powiem, cieszę się, że skończy się wstawanie skoro świt o 5.28, do którego niestety, pomimo wszelkich starań i wysiłków poczynionych przez ostatni rok, nie byłam w stanie się przyzwyczaić. Jestem sową i chyba tak pozostanie. I cieszę się, że przyjdzie czas, kiedy obudzę się rano i pomyślę, że nic dziś nie muszę. No cholerka, nic! I że będzie to trochę trwać. Że dopiero przy którejś kolejnej porannej kawie na balkonie dotrze do mnie w końcu, że są wakacje. Ale najbardziej, ponad wszystko cieszę się z tego, że mieszkanie ożyje życiem poczwórnym. Poduszki, koce, ręczniki będą wisieć wszędzie. Walizki, ciuchy, kosmetyki będą się poniewierać w kątach, ale nikomu nie będzie to przeszkadzać. Piekarnik i kuchnia będą żyć swoim życiem. Podobnie jak nasz ogromny balkon, który w wakacje pełni rolę jadalni, plaży, sali kinowej i pokoju zwierzeń z nieźle zaopatrzonym barkiem. Przed nami dwa wyjątkowe miesiące, na które czekaliśmy z utęsknieniem. I goście. I niczego Wam nie obiecuję, bo wiem, że bywa różnie. Może nie być czasu, internetu, weny. Dziś za to wiem jedno, życzę Wam tak bardzo od siebie, z serca, wszystkiego tego, czego potrzebujecie na te wakacje. Odpoczywajcie, gapcie się w niebo, jeździjcie autem bez celu i planu, moczcie nogi w rzekach, jeziorach i morzach, pijcie zimne piwko i róbcie wszystkie te rzeczy, na które nie macie czasu ani siły na co dzień. Pod jednym jednak warunkiem. Musicie mieć na nie szalenie wielką ochotę. Całą resztę zostawcie w świętym i głęboko poważanym spokoju...
I czas na ostatnie, przedwakacyjne inspiracje! Tym razem nieco inne, dużo większa dawka emocji niż zwykle!


Koniec i początek

To jednak prawda, że najbardziej w życiu rozczarowują nas rzeczy i sprawy, wobec których mamy ogromne oczekiwania. 
I to prawda, że to te pozornie błahe wydarzenia, niby przypadkowe, przynoszą nam niespodziewanie dużo radości, wnosząc w nasze życie ważne wartości i zmieniając jego bieg.

Miałam być nianią tylko na trochę, na chwilę, szukałam czegoś dorywczego, bo już pracowałam. Jedno ogłoszenie i jedna krótka wiadomość zmieniły całkowicie mój rytm życia przez ostatni rok, a także podejście do wielu rzeczy tu we Francji, osłodziły moją emigrację i sprawiły, że w ten oto sposób przestałam być babysitterką, a stałam się członkiem cudownej francuskiej rodziny. A dziś dostałam najpiękniejszy prezent, jaki mogłam sobie wymarzyć na koniec tej wspaniałej przygody... W środku są cudne zdjęcia i laurki od małych smyków, ale z wiadomych względów ich tu nie pokażę.